Charlotte E. Pauly

Wystawa prac Charlotte E. Pauly w ramach cyklu Gerhart Hauptmann i przyjaciele.
Treść wystawy stanowi fragment bogatego dorobku artystycznego Charlotte E. Pauly - osoby bliskiej Gerhartowi Hauptmannowi i jest wyrazem pamięci oraz hołdu dla jej życia i twórczości. Ekspozycja zrealizowana przez Związek Muzeów Gerharta Hauptmanna, organizowana jest w ramach uroczystości z okazji 149-ych urodzin Noblisty.
Charlotte E. Pauly urodziła się dnia 6.12.1886 r. w podwrocławskiej wsi Stępin Oleśnicki. W latach 19091914 Charlotte Pauly studiowała na kilku kierunkach we Wrocławiu, Heidelbergu, Berlinie i Freibergu zajmując się biologią, anatomią, literaturą, filozofią, archeologią i historią sztuki. W latach 1913-1914 odbyła wyprawę badawczą po włoskich założeniach parkowych odwiedzając Florencję, Sienę, Wenecję, San Gimigiano, Udine, Mediolan, Genuę, Rzym i Asyż. W 1915 r. na Wydziale Historii Sztuki Uniwersytetu w Würzburgu otrzymała doktorat za pracę "Wenecki ogród rozkoszy".
Niechętna nazistom, głosząca idee tolerancji, demokracji i wolności, dotknięta została zakazem wystawiania swoich obrazów. Nastąpiło to na wskutek przedstawienia w ekspresjonistycznych pracach Charlotte Pauly postaci hiszpańskich Cyganów, co stało się okazją do potępienia jej jako "wynaturzonej" artystki.
W latach trzydziestych powróciła w Karkonosze, a od 1935 r. zamieszkała w Jagniątkowie. Stała się jedną z osób należących do kręgu przyjaciół Gerharta Hauptmanna. Zafascynowana twórczością karkonoskiego Noblisty wykonała cykl akwarel, które były ilustracjami do powieści Gerhata Hauptmanna "Wyspa wielkiej matki". Obok malarstwa zajmowała się twórczością literacką. W okresie jagniątkowskim powstała jej antywojenna powieść "Tygrys i harfa" opowiadająca o przygodach rodziny śląskiego pastora podczas wojny trzydziestoletniej.
Charlotte E. Pauly zmarła w Berlinie 24.03.1981 r. w wieku 95 lat. Dziś jej imieniem nazwana jest jedna z ulic w Berlinie Friedrichshagen.